Alicerces

 

Los inquisidores jamás dieron muestras de creer en el cielo. Practicaron una fe más referida al infierno. Dados al castigo antes que a la misericordia, su afición a recrear el infierno en la Tierra, con la práctica de tormentos y usando el fuego como último recurso de sus penas de muerte, llamadas eufemísticamente “autos de fe”. Una probable y clara demostración de su falta de fe en la doctrina positiva del cristianismo. Esos sujetos, que más que tratar de salvar a los demás se dedicaban, en el mejor de los casos, a tratar de disipar sus propias dudas, y en el peor –y quizá más habitual– a perseguir en los demás a los demonios que atenazaban la negrura de sus propias conciencias. Señores de los Infiernos, más que guías del Paraíso.

O día 17 o ministro Sebastián acaba de anunciar a incrusión  da conexión de 1m, como dereito universaldo consumidor final, esto significa que si as operadoras non están interesadas en levar ese ancho de banda ao consumidor o asumirá o goberno sustentando o tramo.
Sendo un anuncio importante, é como recoñecer o dereito de todos/as ao acceso aos libros. Un ministro de Industria, Turismo e Comercio debería saber que tan importante como a velocidade de baixada é a de subida, explicando para profanos: non solo é importante a velocidade con que podemos "coller" datos da rede sinon tamén coa que podemos demandalos. De pouco valerá ter unha baixada dun mega recoñecida se as velicidades de subida son tan baixas como 125k, sería o mesmo que estar manco ou dicindoo doutro xeito, poderíamos recibir cartas e paquetes pero como moito facer envios de carta, paquetes imposibles e si a carta pasa do 100gr, xa veremos.
Esperemos, por tanto, a ver como se concreta a noticia na norma e desexemos que o ministro teña bo criterio.
Boas noites, e boa sorte

 

Don Evaristo chegou alporizado a clase. Ao parecer despois de moitos anos como cliente dunha caixa de aforros non lle concederan un creto por causas que non chegou a explicarnos. Quizais por iso na clase falounos hoxe do cuco. Díxonos que serviría moi ben para poñer ao descuberto comportamentos lagarteiros de algúns homes e institucións. Os cucos, comentou: son paxaros que reparten os seus ovos en niños doutras especies como as carruxas ou os paporrubios. Unha vez os ovos rompen a casca, o cuquiño expulsa e tira pola borda nun descoido os seus medios irmáns, e logo esixe a gritos aos seus pais adoptivos que o alimenten. Os pais crían e atenden con agarimo a este que cren fillo único sen se decatar que manteñen a un parasito, a un oportunista desaprensivo e a un estafador. Pois aínda que vos custe traballo crelo, aclarou Don Evaristo, algúns homes e mulleres aprenderon a imitar moi ben o cuco e as súas raposadas, colándose dentro dos niños da política e da administración como cabalos de troia, dispostos a servir intereses alleos ao ben común.

 Por María Vidal

Os artigos ou colaboracións que nesta páxina web abordan o tema da corrupción ou o financiamento irregular dos partidos políticos son, lamentablemente, numerosos. Lamentablemente pola súa actualidade ou presenza continua nos medios de comunicación: desde distintas perspectivas, financiamento das organización políticas, tramas de corrupción na esfera autonómica e/ou municipal, ... todas estas achegas afondan nos factores que poden explicar estes fenómenos ou reflexionan sobre as súas repercusións sociais. Pouco, polo tanto, que aportar ao xa dito. Simplemente poñer dúas preguntas máis sobre a mesa: cal foi o consenso en 2007 para a aprobación da Lei Orgánica de financiamento dos partidos políticos que viña substituír unha norma de vinte anos atrás que se consideraba obsoleta, precisamente por non dar unha adecuada resposta ao funcionamento das organizacións, e que, entre outros aspectos fixa o límite das doazóns privadas en 100.000 euros, cantidade que se considerou “razoable e realista”? Adecúase esta cifra á realidade “real” do funcionamento dos partidos? E digo unha redundancia porque parafraseando agora a Barreiro Rivas nun dos seus artigos sobre o mesmo, habería tamén que preguntarse polo labor que realizan os Tribunais ou Consellos de Contas correspondentes no cumprimento da función de fiscalización das contas dos partidos.

‘Galego Patrimonio da Humanidade’ realizará este sábado 14 de novembro o acto “Lingua de liberdade”, unha iniciativa cívica que unirá reflexión e música a prol da lingua como “patrimonio común de todos os galegos e galegas”. A cita terá lugar en Santiago de Compostela, no Teatro Principal de Santiago ás 12 horas.
O acto vai ser conducido por Cándido Pazó, e contará coa participación entre outros do profesor Henrique Monteagudo, o catedrático Fermín Bouza, a escritora Marilar Aleixandre, a actriz Tamara Canosa. Intervirán tamén os secretarios xerais de UXT-Galicia, Xosé Antonio Gómez, e de CCOO-Galicia, Xosé Manuel Sánchez Aguión. Ademais, confirmaron a súa presenza persoeiros como Isaac Díaz Pardo, Camilo Nogueira, Xesús Alonso Montero ou representantes da Real Academia Galega, do Consello da Cultura e do Instituto da Lingua Galega. Acudirán tamén os reitores das tres universidades e os alcaldes de Santiago, Ames, Brión e Teo. A xornada será pechada coa actuación musical de Roi Casal.
En palabras dun dos voceiros da plataforma, o escritor Antón Baamonde, a convocatoria trata de ser unha chamada á Xunta para que “reflexione” sobre as decisións en materia de política lingüística á vez que un chamamento á sociedade á “mobilización contra a actual política de desprotección do galego”.
Convidando á súa asistencia, pregamos que difundan esta convocatoria entre os/as seus/súas achegados/as.

 

Non sei se vostede coñece que se producen con frecuencia entre moitos dos nosos parlamentarios unhas boas relacións persoais, e son habituais entre eles as conversas sobre intencións de consenso en asuntos de interés xeral. Teñen esas manifestacións unha estraña compoñente de esquizofrenia colectiva. Explícome.

 

 

Si tuviera que recordar algunos de los que a lo largo de su ejercicio dedicado al servicio público más me han impresionado no dudaría en traer a la memoria de entre los más lejanos en la distancia a: don José Ángel Cuerda, alcalde de Vitoria que nos repetía una y otra vez: “lo que no es de la incumbencia de los ayuntamientos es de su competencia”, dando a entender que ninguna cuestión planteada por los vecinos es ajena a la vida e interés municipal, o a don Enrique Tierno, que verbalizaba con frecuencia: “los bolsillos de los políticos deben ser de cristal…”.